Lee De Forest, (26 Αυγούστου 1873 - 30 Ιουνίου 1961) Αμερικανός εφευρέτης, πρωτοπόρος στην ανάπτυξη της ραδιοεπικοινωνίας.

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ
 Ο Λη ντε Φόρεστ (Lee De Forest, 26 Αυγούστου 1873 - 30 Ιουνίου 1961) ήταν Αμερικανός εφευρέτης, πρωτοπόρος στην ανάπτυξη της ραδιοεπικοινωνίας.
Σχεδίασε διάφορες απλές συσκευές για ασύρματο ραδιόφωνο και συσκευές αποστολής τηλεγραφικών σημάτων. Η σημαντικότερη εφεύρεσή του, εντούτοις, ήταν ένας τύπος λυχνίας κενού που ο ντε Φόρεστ αποκάλεσε «audion», και που είναι σήμερα γνωστός ως «τρίοδος». Αυτή η λυχνία, που εφευρέθηκε το 1906, έφερε την επανάσταση σε ολόκληρο τον τομέα της ηλεκτρονικής. Το «audion» έγινε βασικό συστατικό σχεδόν σε όλα τα ραδιόφωνα, τα ραντάρ, την τηλεόραση και τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές μέχρι που στις αρχές της δεκαετίας του ’50 τα τρανζίστορ άρχισαν να χρησιμοποιούνται ευρέως.
Το 1910 παρουσίασε την πρώτη ζωντανή ραδιοφωνική μετάδοση όπερας και έξι έτη αργότερα ανήγγειλε τα αποτελέσματα της προεδρικής εκλογής στην πρώτη ραδιοφωνική μετάδοση ειδήσεων.
Το 1923 έγινε ο πρώτος που κατάφερε να εφαρμόσει τον ήχο στον μέχρι εκείνη τη στιγμή βουβό κινηματογράφο. Ο ντε Φόρεστ κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας περισσότερες από 300 άλλες ηλεκτρικές και ηλεκτρονικές συσκευές, συμπεριλαμβανομένων αρκετών στον τομέα του ομιλούντος κινηματογράφου.

Read more...

Γουλιέλμο Μαρκόνι Guglielmo Marconi

Ο Γουλιέλμο Μαρκόνι (Guglielmo Marconi, 25 Απριλίου 1874 - 20 Ιουλίου 1937) ήταν Ιταλός φυσικός και εφευρέτης.
Ο Μαρκόνι θεωρείται ο θεμελιωτής των επικοινωνιών με χρήση ραδιοκυμάτων. Γεννημένος στην Μπολόνια της Ιταλίας, σπούδασε στο τεχνολογικό ινστιτούτο του Λιβόρνο και άρχισε να πειραματίζεται στην κατασκευή μίας συσκευής που θα μετέτρεπε τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα σε ηλεκτρική ενέργεια.



Έτσι, επτά μόλις χρόνια μετά την ανακάλυψη των ραδιοκυμάτων από τον Χάινριχ Χερτζ, καταφέρνει τα πρώτα επιτυχή πειράματά του στην ασύρματη τηλεγραφία που έγιναν στην Μπολόνια το 1895, και το 1899 δημιούργησε έναν ασύρματο σταθμό στη Λα Σπέτσια, και σχημάτισε την εταιρεία τηλεγράφων Marconi στο Λονδίνο. Το 1898 εξέπεμψε σήματα πέρα από τη Θάλασσα της Μάγχης, και το 1901 πέρα από τον Ατλαντικό. Αργότερα ανέπτυξε τον ραδιο-εξοπλισμό βραχέων κυμάτων και καθιέρωσε ένα παγκόσμιο δίκτυο ραδιο-τηλεγράφων για τη βρετανική κυβέρνηση. Μοιράστηκε το βραβείο Νόμπελ το 1909 για τη φυσική.
Η πρώτη αναμετάδοση φωνής πραγματοποιήθηκε το 1906 μετά από την επινόηση της τεχνικής της διαμόρφωσης από τον Καναδό μηχανικό Ρέτζιναλντ Φέσεντεν (1866-1932).

Read more...

Heinrich Rudolf Hertz (1857-1894)

Γεννήθηκε στο Αμβούργο στις 22 Φεβρουαριου 1857. Πρώτα σπούδασε μηχανικός στο Μόναχο, αργότερα ασχολήθηκε με τη Φυσική. Έγινε βοηθός πανεπιστημίου (Assistent) δίπλα στον Helmholtz, ο οποίος και υπέδειξε στον Hertz να ασχοληθεί με την ηλεκτρομαγνητική θεωρία του Maxwell. Το αρχικό πρόβλημα προς διευκρίνιση ήταν, αν «η ηλεκτρική δύναμη οδεύει με απεριόριστη ταχύτητα», όπως υπεστήριζε ο Weber, ή συμπεριφερόταν «ως κύμα», όπως έλεγε ο Maxwell. Αποτέλεσμα αυτής της έρευνας ήταν να επιβεβαιωθεί πειραματικά η ηλεκτρομαγνητική θεωρία και η ύπαρξη ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων.

Για την ολοκλήρωση των ερευνών του παρήγαγε ο Hertz με τα πρωτόγονα μέσα της εποχής ηλεκτρομαγνητικά κύματα με συχνότητες μέχρι 1 GHz! Οι σχετικές δημοσιεύσεις έγιναν το 1888. Στο πλαίσιο των ίδιων ερευνών διαπιστώθηκε ότι τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα ανακλώνται σε μεταλλικές επιφάνειες, αλλά «διαπερνούν ξύλινες πόρτες», όπως γράφτηκε τότε εντυπωσιακά. Πολλά από τα ερευνητικά θέματα των πρωτοπόρων αποτελούν βέβαια για τον 21ο αιώνα γραφικότητες, πρέπει όμως να σκεφτούμε ότι θεμέλιο των δορυφορικών επικοινωνιών, της κινητής τηλεφωνίας, των δικτύων Η.Υ., της εγγραφής/ αναγνώσεως με ακτίνες Laser και ό,τι άλλο σχετικό προκύψει μελλοντικά, είναι οι εργασίες ιδιοφυών ανθρώπων του 19ου αιώνα.
Ο Hertz είχε εντυπωσιακή ικανότητα να συνδυάζει τη θεωρία με το πείραμα. Δημοσίευσε δε σημαντικές εργασίες για πολλά θέματα Ηλεκτρομαγνητισμού, καθώς επίσης για θέματα Θερμότητας και Μηχανικής.
Δίδαξε για μικρό χρονικό διάστημα στο Κίελο και μετά έγινε καθηγητής στην Καρλσρούη. To 1889 έγινε καθηγητής στη Βόννη, όπου και δημοσίευσε το βιβλίο «Αρχές Μηχανικής». Πέθανε την πρωτοχρονιά του 1894 σε ηλικία μόλις 37 ετών!

Read more...

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

1 Νοεμβριου 1879 - Πατεντάρεται από τον Τόμας Έντισον η ηλεκτρική λάμπα

Read more...

Johannes Gutenberg (1394/99 - 1468)

Το όνομά του ήταν Johannes Genfleisch zur Laden και είχε το προσωνύμιο Gutenberg (Γουτεμβέργιος). Για τη ζωή του είναι ελάχιστα πράγματα γνωστά. Γεννήθηκε στο Μάιντς, (Μαγεντία) το οποίο εγκατέλειψε πριν από το 1430. Μεταξύ 1434 και 1444 ήταν μαθητευόμενος στο επάγγελμα του χρυσοχόου στο Στρασβούργο και από το 1448 βρίσκεται πάλι στο Μάιντς. Το 1450 συνεταιρίστηκε με τον Johann Fust, από τον οποίο δανείστηκε 1550 Gulden με ενέχυρο τα μηχανήματα και εργαλεία του.
Ήδη εκείνη την εποχή πρέπει να είχε αναπτύξει ο Γουτεμβέργιος την τεχνική για κατασκευή σε πρέσες με χαλύβδινα κοπίδια μεμονωμένων χαρακτήρων από ένα κράμα μολύβδου, κασίτερου και αντιμόνιου και χρήση τους στις τυπογραφικές εργασίες. Η τελική επιτυχία για την αξιοποίηση της εφευρέσεώς του πρέπει να προέκυψε το αργότερο το 1456 με μία Βίβλο στα λατινικά. Ήδη αυτό το πρώτο τυπογραφικό προϊόν του Γουτεμβέργιου αποτελεί μία αισθητικά άριστη τυπογραφική εργασία.
Μετά από αντιδικίες, διαχώρισαν τις δραστηριότητές τους ο Γουτεμβέργιος με τον Fust το 1455, ο οποίος μάλιστα διεκδικούσε για λογαριασμό του την εφεύρεση, αφού αυτή είχε πραγματοποιηθεί με δικά του χρήματα. Τελικά ο Γουτεμβέργιος ήρθε το 1458 σε οικονομικές δυσκολίες, από τις οποίες τον γλύτωσε η δημοτική αρχή του Μάιντς που τον βοήθησε να φτιάξει καινούργιο τυπογραφείο.
Υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις ότι η τυπογραφία ξεκίνησε από την Ολλανδία, όπου ο Laurens Costner (Κόστνερ) δημιούργησε ξύλινα και στη συνέχεια μεταλλικά στοιχεία για την εκτύπωση σελίδων και βιβλίων. Εκεί φαίνεται να είχε μαθητεύσει ο Γκούτενμπεργκ, ο οποίος μετέφερε την τεχνογνωσία στο Mainz και ανέδειξε την τεχνική της τυπογραφίας. Όμως, δεν φαίνεται να υπέπεσε στην αντίληψη του κόσμου εκείνης της εποχής η δραστηριότητα του Κόστνερ, ίσως επειδή το εργαστήριό του δεν δημιούργησε σημαντικά τυπογραφικά έργα που να εντυπωσίαζαν με την ποιότητά τους σε σύγκριση με τα χειρόγραφα. Μια άλλη εκδόχη ότι εφευρέτης της τυπογραφίας ήταν ο Γάλλος Nicolas Jenson (Ζανσόν) καταρρίπτεται από το γεγονός ότι, όταν έφτασε ο Ζανσόν στη Βενετία για να εκπαιδευτεί στη νέα αυτή τεχνική, ο Γκούτενμπεργκ είχε ήδη θέσει σε κυκλοφορία αξιόλογα τυπογραφικά έργα.

Μετά από αρχικές αμφιταλαντεύσεις, λόγω πιέσεων των μοναχών και άλλων επαγγελματιών γραφιάδων, η καθολική εκκλησία υιοθέτησε την εφεύρεση της τυπογραφίας, γιατί διέβλεψε ότι με αυτή θα διευκολυνόταν η διάδοση των θρησκευτικών εκδόσεών της. Τα πράγματα ήρθαν όμως διαφορετικά, αφού η νέα αυτή εφεύρεση αξιοποιήθηκε πρωτίστως από τον Λούθηρο και τους συνεργάτες του για διάδοση των μεταρρυθμιστικών κειμένων του.

Read more...

Werner von Siemens (1816 - 1892)

Γεννήθηκε στο Lenthe, κοντά στο Αννόβερο της Γερμανίας, ως μεγαλύτερος γιος μιας οικογένειας με δέκα παιδιά. Σπούδασε στο Βερολίνο σε στρατιωτική σχολή μηχανικών του πυροβολικού. Οι πρώτες επιτυχείς εφευρέσεις του Ζήμενς έγιναν κατά την υπηρεσία του στον πρωσικό στρατό ως αξιωματικός του πυροβολικού. Ο πρόωρος θάνατος του πατέρα του, ανάγκασε το Ζήμενς να φροντίζει την υπόλοιπη οικογένεια και γι' αυτό χρειαζόταν πρόσθετα έσοδα, τα οποία προέκυπταν από την εμπορική αξιοποίηση μικροεφευρέσεων στον τομέα των ηλεκτροτεχνικών εφαρμογών. Περί το 1842 εφάρμοσε βιομηχανικά μία μέθοδο για γαλβανική επαργύρωση και επιχρύσωση. Για την αξιοποίηση ενός τύπου ηλεκτρικού τηλεγράφου, ίδρυσε με συνεταίρο το μηχανικό J.G. Halske την Εταιρία Τηλεγράφων Siemens & Halske, η οποία απετέλεσε τον πυρήνα της σημερινής πολυεθνικής Siemens AG. Το 1849 αποχώρησε ο Ζήμενς από το στρατό και ασχολήθηκε αποκλειστικά με την εταιρία του. Με την ανακάλυψη από τον Ζήμενς της δυναμοηλεκτρικής αρχής και την κατασκευή του δυναμό (1866) εγκαινιάστηκε ουσιαστικά η ενεργειακή Ηλεκτροτεχνία. Το 1879 παρουσίασε η εταιρία το πρώτο ηλεκτρικό τραίνο και κατασκεύασε το 1881 στο Βερολίνο το πρώτο ηλεκτρικό τραμ, το οποίο αντικατέστησε το αλογο-τραμ εκείνης της επεοχής. Κατασκεύασε επίσης εκτεταμένα δίκτυα τηλεγράφων, ιδιαίτερα εκείνο της Ρωσίας. Ο Ζήμενς συνεδίαζε επιστημονική ευφυΐα με εφευρετικότητα και εμπορικό πνεύμα και απετέλεσε ένα από τους πρωτοπόρους της γερμανικής και γενικότερα της ευρωπαϊκής βιομηχανίας. 'Αλλοι τομείς δραστηριότητας του Ζήμενς ήταν ο κοινωνικοπολιτικός, όπου συνέβαλε στη δημιουργία κοινωνικών υπηρεσιών για τους εργαζόμενους αλλά και στη δημιουργία μιας υπηρεσίας για την κατοχύρωση των ευρεσιτεχνιών. Πέθανε στο Βερολίνο σε ηλικία 76 ετών.

Read more...

Andre Marie Ampere (1775-1836)

Ο Αντρέ Μαρί Αμπέρ ( André-Marie Ampère) (20 Ιανουαρίου 1775 - 10 Ιουνίου 1836) ήταν Γάλλος φυσικός και κύριος θεμελιωτής του ηλεκτρομαγνητισμού και της ηλεκτροδυναμικής. Ασχολήθηκε με πλήθος επιστημονικών θεμάτων, αλλά το ενδιαφέρον του στράφηκε κυρίως στον ηλεκτρομαγνητισμό.
Γεννήθηκε στη Lyon, ο πατέρας του δολοφονήθηκε στα χρόνια της μεγάλης επαναστάσεως.
Ο Αμπέρ έδειξε εντυπωσιακή ευφυία ήδη σε μικρή ηλικία. Λέγεται ότι έμαθε λατινικά, τα οποία αποτελούσαν την «επίσημη» γλώσσα της επιστήμης εκείνη την εποχή, μέσα σε δύο εβδομάδες. Είναι επίσης γνωστό ότι ήδη σε ηλικία 14 ετών διάβαζε τα περίπλοκα έργα των Bernoulli και του Euler. Το 1804 ο Ampere έγινε, σε ηλικία 29 ετών, καθηγητής στο Πολυτεχνείο, φαινόμενο περίπου πρωτοφανές για την εποχή του. Ασχολήθηκε με προβλήματα της Χημείας και συναγωνιζόταν με τον Avogadro σε θέματα της ατομικής θεωρίας εκείνης της εποχής. Στα επόμενα πέντε χρόνια ασχολείται, αν και μέλος της Ακαδημίας Επιστημών ως μαθηματικός, με ζητήματα Ψυχολογίας και Μεταφυσικής.

Το 1820, όταν πληροφορήθηκε την ανακάλυψη του Oersted (επίδραση ρεύματος στον προσανατολισμό μαγνητικής βελόνας), ο Αμπέρ ενδιαφέρεται για τον Ηλεκτρομαγνητισμό. Ήδη μετά από μελέτη μερικών εβδομάδων θεμελιώνει την άποψή του ότι οι μαγνητικές δράσεις προκαλούνται από το κινούμενο και όχι από το ακίνητο ηλεκτρικό φορτίο. Μέχρι το 1826 επεξεργάζεται ο Αμπέρ την αντίληψή του για την αλληλένδετη εμφάνιση του ΜΠ με το ηλεκτρικό ρεύμα που οδηγεί στο «νόμο του διαρρεύματος». Αυτός ο νόμος αναγνωρίστηκε αργότερα από τον Maxwell ως υποπερίπτωση της λεγόμενης σήμερα «πρώτης εξισώσεως Maxwell». Τους επιστημονικούς κύκλους της εποχής είχε εντυπωσιάσει η αντιδικία του με τους Biot και Savart για την ορθότητα του νόμου τους σε σύγκριση με τo δικό του. Τελικά αποδείχθηκε ότι και οι δύο νόμοι περιγράφουν με διαφορετικό τρόπο την ίδια πραγματικότητα.

Ο Αμπέρ αναγνωρίζει επίσης το σωληνοειδές πηνίο ως μαγνητικά ισοδύναμο με τη ράβδο μόνιμου μαγνήτη. Ανακαλύπτει ακόμα την ενισχυτική δράση στο ΜΠ που δημιουργεί η εισαγωγή σιδήρου στο σωληνοειδές πηνίο. Επίσης, εισάγει τις ασαφείς για εκείνη την εποχή έννοιες της ηλεκτρικής τάσης και του ηλεκτρικού ρεύματος για να διακρίνει «τις μορφές, με τις οποίες παρουσιάζεται η ηλεκτρομαγνητική δράση», όπως εξηγούσε σε μία ανακοίνωσή του στην Ακαδημία. Το 1926 γίνεται ο Αμπέρ καθηγητής σε έδρα Φυσικής, οπότε παύει να ασχολείται με αυτή την επιστήμη και επιδίδεται σε άλλες μελέτες, αρχικά φιλοσοφικού περιεχομένου, αργότερα με θέματα από τη Βιολογία, την Ανατομία κ.ά.

Read more...

Benjamin Franklin (1706 - 1790)

Γεννήθηκε στη Βοστώνη στις 17 Ιανουαρίου του 1706  και ήταν το 15ο από τα δεκαεπτά παιδιά της οικογένειάς του. 'Αρχισε να εργάζεται ως τυπογράφος, στη συνέχεια άνοιξε ο ίδιος ένα τυπογραφείο και τέλος έγινε από το 1729 εκδότης εφημερίδας, η οποία είχε σημαντική επιρροή στην εξέλιξη του αμερικάνικου τύπου. Ο Φραγκλίνος, σε όλα αυτοδίδακτος, έβαλε τις βάσεις για τις αμερικάνικες ταχυδρομικές υπηρεσίες, ίδρυσε μία ασφαλιστική εταιρία για προστασία από πυρκαγιά και δημιούργησε μια βιβλιοθήκηι.
Η φήμη του ξεπέρασε τα όρια της Αμερικής, όταν εφεύρε το αλεξικέραυνο, διακινδυνεύοντας τη ζωή του με επικίνδυνα πειράματα, με τα οποία απέδειξε ότι ο κεραυνός είναι μια ηλεκτρική εκκένωση. Μεταξύ 1764 και 1775 ήταν ο Φραγκλίνος εκπρόσωπος των αμερικάνικων αποικιών της Αγγλίας στην κυβέρνηση του Λονδίνου. Αρχικά, προσπάθησε να λειτουργήσει μεσολαβητικά στην αντιδικία μεταξύ του στέμματος και της αποικίας, αλλά από το 1775 και μετά αγωνίστηκε για την ανεξαρτησία της Αμερικής. Το 1776 συνυπέγραψε τη διακήρυξη της ανεξαρτησίας από την Αγγλία.

Στο σύνταγμα των ΗΠΑ συνεισέφερε ο Φραγκλίνος το 1787 σημαντικά στοιχεία από τις εμπειρίες του ως απεσταλμένος (1776-85) στην προεπαναστατική Γαλλία.
Πέθανε στη Βοστώνη στις  17 Απριλίου 1790.

Read more...

James Watt (1736 - 1819)

Γεννήθηκε στη Γλασκώβη της Σκωτίας. Αν και οι ατμομηχανές ήταν ήδη γνωστές από την αρχή του 18ου αιώνα, ο Βατ κατάφερε να κατασκευάσει μία βελτιωμένη ατμομηχανή, η οποία παρείχε με χαμηλό κόστος σταθερή ισχύ.
Αρχικά εκπαιδεύτηκε ο Βατ ως λεπτομηχανικός και είχε στα χρόνια 1757-1766 ένα δικό του εργαστήριο για κατασκευή οργάνων μετρήσεως. Στη συνέχεια εργάστηκε ως τοπογράφος. Το 1775 ίδρυσε μαζί με τον επιχειρηματία Boulton το εργοστάσιο κατασκευής ατμομηχανών «Boulton & Watt» στο Μπέρμινγκχαμ και άρχισε το 1778 να τελειοποιεί την ατμομηχανή του χαμηλής πιέσεως, της οποίας την ευρεσιτεχνία είχε από το 1769. Ανέπτυξε την ατμομηχανή διπλής δράσης, στην οποία ο ατμός επενεργεί εναλλάξ και στις δύο κατευθύνσεις της κίνησης του εμβόλου. Τη διαμήκη αξονική κίνηση μετέφερε μέσω ενός μηχανισμού μοχλών και ένα πλανητικό συμπλέκτη σε ένα στρόφαλο, για τον έλεγχο στροφών του οποίου χρησιμοποίησε ένα φυγοκεντρικό ρυθμιστή.
Με την ατμομηχανή πολύπλευρης χρήσης του Βατ που ετοιμάστηκε το 1782, άρχισε η νικηφόρα πορεία του ατμού και την ανατροπή των συνθηκών στη βιομηχανία και στις μεταφορές. Όσοι δεν πρόλαβαν ή δεν κατάλαβαν να προσαρμοστούν, εξαφανίστηκαν από τις διαδικασίες παραγωγής και τη ναυσιπλοΐα. Λέγεται ότι, όταν παρουσιάστηκε στον Ναπολέοντα από μηχανικούς ένα σχέδιο για πλοία με ατμοκίνηση, το περιεργάστηκε ο στρατηγός δύσπιστος και ρώτησε: «Πού είναι τα πανιά;» 

 

 

Read more...

Isaac Newton (1643 - 1727)

Σπούδασε από το 1661 στο Πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ και διαδέχθηκε εκεί το 1669, σε ηλικία 26 ετών, τον καθηγητή του στην έδρα των Μαθηματικών. Το 1672 εξελέΓη μέλος της Royal Society, της οποίας την προεδρεία κατέλαβε το 1703. Ο Νεύτων, ένα από τα σημαντικότερα πνεύματα της Φυσικής και γενικότερα των θετικών επιστημών, απέκτησε φήμη με το έργο του που δημοσιεύτηκε το 1687 «Philosophiae naturalis principia mathematica», στο οποίο παραθέτει 3 αξιώματα της Μηχανικής που διατύπωσε ο ίδιος και τον ήδη από το έτος 1666 διατυπωμένο ομώνυμο νόμο της βαρύτητας.

Αυτές οι ανακαλύψεις του μεγάλου ερευνητή αποτέλεσαν επιστημονική επανάσταση και επηρέασαν τις μετέπειτα ερευνητικές προσπάθειες σε όλους τους επιστημονικούς τομείς. Οι νόμοι του Νεύτωνα για την κίνηση συμπληρώθηκαν στις αρχές του 20ου αιώνα με τη Θεωρία της Σχετικότητας του 'Αινστάιν, για την περίπτωση πολύ μεγάλων ταχυτήτων. Μια ακόμα ανακάλυψη του Νεύτωνα που εντυπωσίασε, αφορά τη φύση του ηλιακού φωτός ως σύνολο επιμέρους μονοχρωματικών ακτινοβολιών. Αλλά και στα Μαθηματικά είχε σημαντικές εργασίες, γνωστότερη από τις οποίες είναι το ομώνυμο δυώνυμο. Με τον επίσης μεγάλο Μαθηματικό και φιλόσοφο Λάιμπνιτς ήρθε ο Νεύτων σε σύγκρουση για τα πρωτεία στην ανακάλυψη του Διαφορικού Λογισμού, τον οποίο, όπως σήμερα γνωρίζουμε, ανακάλυψαν και οι δύο παράλληλα και αναξάρτητα.
Ο Νεύτων ήταν στους σύγχρονούς του ελάχιστα αγαπητός, λόγω ιδιοτροπιών και του αυταρχικού του χαρακτήρα. Μετά τα 70 χρόνια του ανέλαβε τη διοίκηση του βρετανικού νομισματοκοπείου, το οποίο είχε και αρμοδιότητα για τη δίωξη των παραχαρακτών, μέχρι την επιβολή και της θανατικής ποινής. Ο Νεύτων φρόντιζε να επιβάλεται σχεδόν πάντα αυτή η ποινή και υπέγραφε όλες τις εντολές εκτελέσεως, χωρίς ποτέ να δεχτεί μετατροπή της σε μακροχρόνια φυλάκιση.
Λιγότερο γνωστός είναι ο Νεύτων για τις αστρολογικές και αλχημιστικές μελέτες και για τη θρησκοληψία του. Πίστευε κατά λέξη όλα τα ιερά βιβλία και προσπαθούσε επί 50 χρόνια να «υπολογίσει», όπως δείχνουν εκτεταμένα κείμενα και σημειώσεις που βρέθηκαν μετά το θάνατό του (περί τις 4.500 σελίδες), πότε θα γίνει η δεύτερη παρουσία που επαγγέλεται η Καινή Διαθήκη. Κάποια στιγμή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι αυτό θα συμβεί το έτος 2060 και ότι τότε θα αρχίσει η χιλιετής βασιλεία των αγίων! Ο Νεύτων προέβλεψε στα γραπτά για τον εαυτό του μια θέση ανάμεσά τους ...

Read more...

Michael Faraday (1791-1867)

Γεννήθηκε στο Λονδίνο στις  22 Σεπτεμβρίου του 1791 σε φτωχή οικογένεια ενός πεταλωτή αλόγων. Επαγγελματική του απασχόληση ήταν η πώληση εφημερίδων, αργότερα εκπαιδεύτηκε στη βιβλιοδετική. Επιστημονικά ήταν αυτοδίδακτος. Παρακολούθησε διαλέξεις του H. Davy και τις κατέγραψε με τέτοια πληρότητα και γνώση του αντικειμένου, ώστε προσελήφθη σε θέση παρασκευαστή Χημείου. Οι πρώτες εργασίες του ήταν «Η περιστροφή του ρεύματος γύρω από ένα μαγνήτη και η περιστροφή ενός μαγνήτη γύρω από ένα ρεύμα», με την οποία προαναγγέλονται ουσιαστικά οι στροβιλισμοί στο ηλεκτρομαγνητικό πεδίο, καθώς επίσης «Η υγροποίηση αέριου χλωρίου».
Η σοβαρότητα αυτών και άλλων εργασιών έφεραν τον Faraday στη Βρετανική Ακαδημία Επιστημών. Το 1832 άρχισε η δημοσίευση των «Experimental Researches». Οι ανακαλύψεις του Faraday εκτείνονται σε πολλούς τομείς της Φυσικής της Ηλεκτροχημείας και της επιστήμης των υλικών. Οι σπουδαιότερες ανακαλύψεις του στο πλαίσιο του Ηλεκτρομαγνητισμού ήταν: Ο νόμος της ηλεκτρομαγνητικής επαγωγής (1831), η διηλεκτρική σταθερά (σήμερα: επιτρεπτότητα), η παρα- και δια-μαγνητική συμπεριφορά των υλικών, οι εικόνες των ηλεκτρικών και μαγνητικών πεδιακών γραμμών κ.ά. Ειδικότερα, η εισαγωγή των πεδιακών γραμμών ή των γραμμών μαγνητικής δυνάμεως, όπως ονομάζονταν τότε, οδήγησε τον Faraday στο συμπέρασμα, ότι πρέπει αυτές να διαχέονται σε όλο το χώρο με άπειρη ταχύτητα. Αυτό αποτελεί μία πρώτη, τελείως διαισθητική βέβαια, σύλληψη για την ύπαρξη των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων. Γεγονός είναι πάντως ότι ακόμα και διάσημοι επιστήμονες της εποχής αμφισβήτησαν αυτή την ιδέα, μέχρι που έγινε γενικά αποδεκτή από την ηλεκτρομαγνητική θεωρία που διατύπωσε ο Maxwell.

Σημαντικές είναι επίσης οι ανακαλύψεις του Faraday στον τομέα της μαγνητοοπτικής. Ίσως λόγω της χρόνιας δηλητηριάσεως από ατμούς υδραργύρου στο εργαστήριό του, πιθανόν όμως και λόγω της υπερβολικής προσπάθειας για συγκέντρωση και μελέτη, παρουσιάστηκαν στον Faraday διαλείψεις στη μνήμη, με αποτέλεσμα να προβληματίζεται και να ερευνά θέματα που είχε ήδη προ πολλού ανακαλύψει ο ίδιος. Ο τρόπος εργασίας του ήταν καθαρά διαισθητικός, αφού δεν διέθετε μαθηματική προπαίδεια για να διευκολυνθεί στις μελέτες του. Μετά το θάνατό του σε ηλικία 76 ετών  ( 25 Αυγούστου 1867) βρέθηκαν στα συρτάρια του Faraday κάπου 95 τιμητικά διπλώματα διαφόρων επιστημονικών και άλλων οργανώσεων, όλα ιδιόχειρα δεμένα με την ικανότητα του έμπειρου βιβλιοδέτη.

Read more...

Thomas Alva Edison (1847 - 1931)

Ο Τόμας Έντισον (Thomas Alva Edison) (11 Φεβρουαρίου 1847 – 18 Οκτωβρίου 1931)
Ήταν ο περισσότερο παραγωγικός εφευρέτης της σύγχρονης εποχής. Αν και αυτοδίδακτος δραστηριοποιήθηκε σε πολλούς τομείς της τεχνικής. Από τις γνωστότερες εφευρέσεις του είναι το μικρόφωνο, το γραμμόφωνο και ο ηλεκτρικός λαμπτήρας. Πολλές από τις κατασκευές τού Έντισον ήταν βέβαια, είτε βελτιώσεις άλλων υπαρχουσών με κακή απόδοση, είτε πρότυπα, τα οποία τελειοποιήθηκαν στη συνέχεια από άλλους τεχνικούς.
Γεννήθηκε στο Milan της πολιτείας Ohio από πατέρα που εμπορευόταν δημητριακά. Ήδη στα 12 χρόνια του έπρεπε να εργαστεί για να στηρίξει οικονομικά την οικογένειά του. Στα 15 του προσπάθησε να εκδόσει μια εφημερίδα και στη συνέχεια άρχισε να εργάζεται ως τηλεγραφητής στα τραίνα. Άπό αυτή τη θέση απολύθηκε, γιατί συνελήφθη να στέλνει το αναμενόμενο σήμα ελέγχου στον επόμενο σταθμό, αντί χειροκίνητα και με οπτική επαφή με το διερχόμενο τραίνο, αυτόματα με μια συσκευή δικής του επινοήσεως. Το 1868 υπέβαλε αίτηση για την πρώτη ευρεσιτεχνία του με ένα τηλέγραφο χαρακτήρων. Ακολούθησε μεγάλος αριθμός άλλων ευρεσιτεχνιών.

Δημιούργησε το πρώτο εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας που τροφοδότησε με ηλεκτρισμό τη Νέα Υόρκη και εξελίχθηκε στη γνωστή γιγαντιαία εταιρία General Electric. Η ανακάλυψή του για την εκπομπή ηλεκτρονίων από πυρακτωμένα μέταλλα, «φαινόμενο Edison», απετέλεσε προϋπόθεση για την κατασκευή της ηλεκτρονικής λυχνίας και την απαρχή της ηλεκτρονικής τεχνολογίας. Όταν πέθανε ο Έντισον σε ηλικία 84 ετών, είχε αποκτήσει περισσότερα από 1000 διπλώματα ευρεσιτεχνίας, ανάμεσά τους για μία μέθοδο διαχωρισμού μεταλλευμάτων, ένα για την επεξεργασία και χύτευση του μπετόν, το οποίο απετέλεσε τη βάση για την κατασκευή προκατασκευασμένων οικιών.

Read more...

Αρχιμήδης (~285 - 212 π.Χ.)

Ο μαθηματικός, φιλόσοφος, φυσικός και μηχανικός Αρχιμήδης ήταν ένα από τα μεγαλοφυή πνεύματα που γνώρισε στην πορεία της η ανθρωπότητα. Ένα βιβλίο του Ηρακλείδη για τον Αρχιμήδη, «Αρχιμήδους βίου», που αναφέρεται από νεώτερους, δεν φαίνεται να διασώθηκε. Σίγουρο θεωρείται ότι ο Αρχιμήδης γεννήθηκε στις Συρακούσες περί το 285 π.Χ. και πιθανόν είχε πατέρα τον αστρονόμο Φειδία. Διασώθηκαν αρκετά συγγράμματά του, μερικά αποσπασματικά, «Περί σφαίρας και κυλίνδρου», «Κύκλου μέτρησις», «Περί πολυέδρων», «Περί σφαιροειδέων και κωνοειδέων», «Περί ελίκων», «Κέντρα βάρους επιπέδων», «Τετραγωνισμός παραβολής», «Κατοπτρικά», «Μηχανικά» κ.ά.
Έκανε τα πρώτα βήματα για το μαθηματικό υπολογισμό επιφανειών με ακανόνιστο περίγραμμα και συμμετρικών εκ περιστροφής σωμάτων, μέθοδος που εξελίχθηκε, τεκμηριώθηκε και ονομάστηκε στη σύγχρονη εποχή Ολοκληρωτικός Λογισμός, υπολόγισε μία προσεγγιστική τιμή για τον άρρητο αριθμό π, διατύπωσε το νόμο της Μηχανικής για τους μοχλούς και, αντιλαμβανόμενος τις απεριόριστες προεκτάσεις του, γενίκευσε την εφαρμογή λέγοντας «Δος μοι πα στω και ταν γαν κινάσω» (δώσε μου σημείο να στηριχθώ και θα κινήσω τη Γη). Διατύπωσε επίσης την ομώνυμη αρχή για την άνωση του νερού, κατασκεύασε διάφορες μηχανές, ένα τύπο πολύσπαστου, τον κοχλία, μία αντλητική μηχανή με την «αρχιμήδειον έλικα» κ.ά.
Το όνομα του Αρχιμήδη έχει συσχετιστεί με διάφορους θρύλους, π.χ. ότι πετάχτηκε από τη μπανιέρα του, μόλις αξιοποίησε πειραματιζόμενος την άνωση που εξασκεί το νερό και τρέχοντας γυμνός στους δρόμους, αναφωνούσε «Εύρηκα!», ότι έκαψε με συγκεντρωτικά κάτοπτρα πλοία των Ρωμαίων που πολιορκούσαν τις Συρακούσες, συγκεντρώνοντας πάνω τους την ηλιακή ακτινοβολία, ότι είπε σε Ρωμαίο στρατιώτη, ο οποίος τελικά και τον σκότωσε μετά την κατάληψη της πόλης το 212 π.Χ., «Μη μου τους κύκλους τάραττε!» κ.ά. Γεγονός που τεκμηριώνεται πάντως από αναφορές είναι ότι η παρουσία του Αρχιμήδη στα τείχη (Ευρίαλο φρούριο) είχε εκφοβίσει τους Ρωμαίους πολιορκητές των Συρακουσών υπό τον Μάρκελο, αφού με διάφορες αμυντικές μηχανές κατάφερνε ο μεγάλος εφευρέτης, μαζί με το στρατό, να καθυστερεί επί τριετία περίπου την κατάληψη της πόλης.

Read more...

Πτολεμαίος Κλαύδιος (~100 - ~160 μ.Χ.)

Για τη ζωή του Αστρονόμου, Μαθηματικού και Γεωγράφου Claudius Ptolemaeus είναι λίγα πράγματα γνωστά. Ως έτος θανάτου του αναφέρεται και το 168 μ.Χ. Σίγουρο είναι ότι επίκεντρο των δραστηριοτήτων του ήταν η Αλεξάνδρεια. Με το σύγγραμμά του που κυκλοφόρησε το 800 μ.Χ. από τους 'Αραβες με τίτλο «Αλμαγκέστ» παρουσιάζει ο Πτολεμαίος την πρώτη συστηματική μαθηματική μελέτη της Αστρονομίας. Σ' αυτό το βιβλίο που αποτελείται από 13 τόμους, συνόψισε δικούς τους υπολογισμούς και τις παρατηρήσεις προγενέστερών του, όπως του Ίππαρχου, και έθεσε σε ισχύ για τα επόμενα περίπου 1.500 χρόνια το γεωκεντρικό σύστημα.
Στο δεύτερο σημαντικό σύγγραμμά του, «Γεωγραφία», περιέγραψε ο Πτολεμαίος νέες μεθόδους προβολής για τη σχεδίαση χαρτών. Οι χάρτες του Πτολεμαίου ήταν πρότυπο για τη δημιουργία ατλάντων μέχρι την Αναγέννηση, και περιείχαν τις συντεταγμένες για περίπου 8.000 τοποθεσίες του τότε γνωστού κόσμου. Επίσης στον Πτολεμαίο οφείλεται η τυποποίηση να ονομάζεται το πάνω μέρος του χάρτη βορράς κ.ο.κ. Αν και το γεωκεντρικό σύστημα δημιουργούσε σημαντικές αποκλίσεις στις μακροχρόνιες προβλέψεις για τη θέση των πλανητών και αντικαταστάθηκε από το ηλιοκεντρικό σύστημα του Κοπέρνικου, με αυτούς τους χάρτες διέσχισαν τους ωκεανούς και ανακάλυψαν τις νέες ηπείρους όλοι οι θαλασσοπόροι του 15ου και 16ου αιώνα.
Εκτός από ορισμένα φιλοσοφικά συγγράμματα, ο Πτολεμαίος παρουσίασε επίσης ένα βιβλίο «Οπτική», στο οποίο περιγράφεται η διάθλαση του φωτός και υπολογίζονται για πρώτη φορά οι γωνίες προσπτώσεως και διαθλάσεως, ένα βιβλίο για την ελληνική μουσική θεωρία, «Αρμονική» και ένα βιβλίο για την παγκόσμια έλξη.

Read more...

Πυθαγόρας (~570 - ~500 π.Χ.)

Για τη ζωή του μεγάλου μαθηματικού και φιλοσόφου της αρχαίας Ελλάδας έχουν διασωθεί διάφοροι θρύλοι. Σίγουρος φαίνεται να είναι ο τόπος καταγωγής του, η Σάμος. Λέγεται ότι γνωριζόταν με τον Αναξίμανδρο και τον Φερεκύδη και ότι ταξίδεψε στην Αίγυπτο και τη Βαβυλωνία. Επειδή ήταν αντίθετος προς το τυραννικό καθεστώς του Πολυκράτη, εγκατέλειψε την πατρίδα του περί το 532/531 και εγκαταστάθηκε στη νότια Ιταλία, στον Κρότωνα. Εκεί ίδρυσε ένα είδος κοινότητας, η οποία είχε ηθικο- θρησκευτικούς, πολιτικούς και επιστημονικούς σκοπούς. Η διδασκαλία γινόταν με μυστηριακό και συμβολικό τρόπο, μέ βάση πάντα τους αριθμούς και τις σχέσεις μεταξύ τους. Οι μαθητές, οι οποίοι θεωρούσαν τον Πυθαγόρα ως ολοκληρωμένο σοφό και τον αντιμετώπιζαν ήδη εν ζωή ως επίγειο θεό, ενσάρκωση του Απόλλωνα, έπρεπε να είναι σιωπηροί, μόνο να ακούν τη διδασκαλία και να τηρούν μυστικότητα για ό,τι συνέβαινε στη σχολή. Οι μαθητές του επί πέντε χρόνια παρέμεναν σιωπηλοί και άκουγαν μόνο τις ομιλίες του Πυθαγόρα, χωρίς ποτέ να αντικρύζουν τον ίδιο. Με επιτυχή ολοκλήρωση αυτής της δοκιμασίας, οι μαθητές γίνονταν μέλη του σπιτιού του και είχαν δικαίωμα να τον κοιτάνε.
Ο Πυθαγόρας είναι ο πρώτος που ονόμασε τον εαυτό του «φιλόσοφο» και ο πρώτος που εντόπισε τα αρμονικά μουσικά διαστήματα με τη βοήθεια μιας χορδής. Γι' αυτό μέχρι σήμερα, κάθε συγκροτημένη θεώρηση της ιστορίας της μουσικής ξεκινάει από τον Πυθαγόρα και τις μελέτες του περί αρμονίας. Για τους πυθαγόρειους η ουσία των πραγμάτων βρίσκεται στους αριθμούς και στις μαθηματικές σχέσεις. Γνωστή είναι ακόμη η πυθαγόρεια διδασκαλία της «μιμήσεως», κατά την οποία τα αισθητά υπάρχουν κατ' απομίμηση ατελή του τέλειου νοητού κόσμου. Έτσι εισάγεται στην ελληνική φιλοσοφία η αντίληψη των δύο κόσμων, νοητού και αισθητού που επηρέασε στη συνέχεια, μεταξύ άλλων, τη θεωρία για τον κόσμο των ιδεών του Πλάτωνα. Η αληθινή πηγή της σοφίας για τους πυθαγόρειους είναι η τετρακτύς, δηλαδή οι τέσσερις πρώτοι φυσικοί αριθμοί που θεωρείται ότι συνδέονται μεταξύ τους με διάφορες σχέσεις. Πραγματικά, από αυτούς τους τέσσερις αριθμούς, είναι δυνατόν να κατασκευαστούν οι αναλογίες της τέταρτης, της πέμπτης και της ογδόης αρμονικής. Οι αναλογίες αυτές δημιουργούν την αρμονία (το άκουσμα για το ωραίο) που για τους πυθαγόρειους είχε όχι απλώς γενική σημασία, αλλά κυριολεκτικά κοσμική.
Η διδασκαλία του Πυθαγόρα φαίνεται να άσκησε σημαντική επίδραση στην ανάπτυξη των επιστημών και της φιλοσοφίας στον αρχαιοελληνικό χώρο, για το ακριβές περιεχόμενό της δεν υπάρχει όμως σαφής εικόνα (μετακίνηση της ψυχής, διδασκαλία αρμονίας και ευρυθμίας κ.ά.) Κυρίως λόγω της επικρατούσης μυστικότητας δεν ανευρέθηκαν γραπτά κείμενα από τον ίδιο ή τους μαθητές του. Μόνο λίγα από αυτά που αποδίδονται στον Πυθαγόρα επιβεβαιώνονται από ιστορικά στοιχεία. Στην αιωνιότητα παρέμεινε το όνομά του από το ομώνυμο γεωμετρικό θεώρημα, το οποίο αποδόθηκε σ' αυτόν από τον Ευκλείδη. Αν και υπάρχουν αποδείξεις ότι το θεώρημα αυτό ήταν ήδη γνωστό σε προελληνικούς μαθηματικούς, ο Πυθαγόρας φαίνεται να το εισήγαγε και το χρησιμοποίησε στον ελλαδικό χώρο.
Σύμφωνα με τον Διογένη Λαέρτιο, ο Πυθαγόρας σκοτώθηκε, καθώς προσπαθούσε να διαφύγει από την καταδίωξη κατοίκων του Κρότωνα που φοβήθηκαν την εγκαθίδρυση τυραννίας, λόγω της μεγάλης δύναμης που είχε αποκτήσει αυτός και οι μαθητές του στην πόλη. Οι Κροτωνιάτες έσφαξαν τον Πυθαγόρα και τους 400 μαθητές του, αφού πρώτα έκαψαν το σπίτι του Μίλωνα, στο οποίο λίγο πριν είχαν συγκεντρωθεί. Ο Δικαίαρχος αναφέρει όμως ότι ο Πυθαγόρας πέθανε στο ιερό των Μουσών στο Μεταπόντιο, μένοντας σαράντα μέρες νηστικός.

Read more...

Ευκλείδης (~365 - ~300 π.Χ.)

Για τη ζωή του Ευκλείδη είναι γνωστά λίγα πράγματα, π.χ. ότι ήταν σύγχρονος του Αρχιμήδη και πιθανόν να μαθήτευσε στην Ακαδημία του Πλάτωνα στην Αθήνα. Κατά την κυριαρχία του Πτολεμαίου Α' στην Αλεξάνδρεια ίδρυσε ο Ευκλείδης μία Σχολή. 'Αλλες αξιόλογες τεκμηριωμένες πληροφορίες δεν υπάρχουν.
Το κυριότερο σύγγραμμα του Ευκλείδη, υπό τον τίτλο «Στοιχεία» που υποδιαιρείται σε 13 βιβλία, αποτελεί το σπουδαιότερο έργο των αρχαιοελληνικών Μαθηματικών και είναι ακόμα η βάση των σχολικών Μαθηματικών. Σ' αυτό το σύγγραμμά του παρουσιάζει ο Ευκλείδης, με σύντομη και ακριβή μορφή μία συστηματική, απαγωγική- αξιωματική σύνοψη και προσαρμογή όλων των προευκλείδιων μαθηματικών γνώσεων, τις οποίες συμπλήρωσε με θεωρήματα δικά του και άλλα συγχρόνων του Μαθηματικών. Τα πρώτα έξι βιβλία καλύπτουν τη Γεωμετρία του επιπέδου, τα βιβλία επτά μέχρι εννέα την Αριθμητική και τη Θεωρία Αριθμών. Το δέκατο βιβλίο αναφέρεται στους άρρητους αριθμούς και τα τρία τελευταία βιβλία στη Στερεομετρία.
Η Γεωμετρία του Ευκλείδη απετέλεσε το θεμέλιο για την ανάπτυξη της «δυτικής» επιστήμης και τεχνικής και σ' αυτή τη Γεωμετρία στηρίζονται οι προϋποθέσεις της κλασικής Φυσικής από την Αναγέννηση και μετά. Μόλις το 19ο αιώνα διαπιστώθηκε όμως (Λάμπερτ, Γκάους, Μπολυάι, Λομπατσέβσκι κ.ά.) ότι η ευκλείδια Γεωμετρία στηρίζεται στην απλοϊκή αντίληψη του επίπεδου χώρου, ο οποίος είναι μεν χρήσιμος για την περιοχή που αντιλαμβάνεται με τις αισθήσεις του ένας άνθρωπος, αλλά όχι για πολύ μεγάλες τιμές των φυσικών μεγεθών (αποστάσεις, ταχύτητες, μάζες κτλ.) Τότε παύει να ισχύει η επίπεδη αντίληψη και μαζί της η ευκλείδια Γεωμετρία, επειδή στην πραγματικότητα ο χώρος είναι κυρτός! Έτσι η Γεωμετρία συμπληρώνεται με βάση αντιλήψεις που στηρίζονται στον υπερβολικό, ελλειπτικό κ.ά. χώρο.

Read more...

Δημόκριτος (~470/460 - 360)

Ο Δημόκριτος γεννήθηκε στα 'Αβδηρα και καταγόταν από πλούσια οικογένεια με αποτέλεσμα να πάρει άρτια μόρφωση και να πραγματοποιήσει ένα πολύχρονο ταξίδι σε χώρες της Ασίας και της Αφρικής. Επισκέφθηκε επίσης και την Αθήνα, όπου είχε την τύχη να συναντηθεί και να συνομιλήσει με το Σωκράτη, χωρίς να του αποκαλύψει την ταυτότητά του.
Μετά από πολύχρονα ταξίδια και μελέτες επέστρεψε ο Δημόκριτος στα 'Αβδηρα και αντιμετώπισε τον κίνδυνο να δικαστεί, γιατί εκεί ίσχυε ένας νόμος ενάντια σ' όσους ξόδευαν όλη την πατρική περιουσία. Ο Δημόκριτος διάβασε τότε, σύμφωνα με το θρύλο, δημόσια το έργο του «Μέγας Διάκοσμος», με αποτέλεσμα να πιστούν οι συμπατριώτες του ότι δεν επρόκειτο για σπατάλη. Πέθανε στη δεκαετία μεταξύ 370-360 π.Χ..
Ο Δημόκριτος αναφέρεται συχνά ως εμπνευστής της θεωρίας του ατόμου. Φυσικά, εκείνη η ιδέα του δεν έχει σχέση με τη σημερινή έννοια του ατόμου και την ατομική θεωρία, δεδομένου ότι ο μεγάλος διανοούμενος της αρχαιότητας μόνο διαισθητικά προσέγγιζε τη φύση και το σύμπαν. Ο Δημόκριτος όριζε ότι άτομα είναι τα έσχατα μόρια ύλης που δεν επιδέχονται τομές (άτμητα) ή αυξομειώσεις, είναι αγέννητα, άφθαρτα, αναλλοίωτα και αδιαίρετα, πλήρη και τέλεια, συμπαγή, ενιαία και απλά, ενώ είναι αριθμητικά άπειρα, απέραντα ποικιλόμορφα σε σχήμα και κινούνται αδιάκοπα στο κενό. Με σημερινή ορολογία εισήγαγε δηλαδή ο Δημόκριτος και μία «αρχή διατηρήσεως» του ατόμου ή όπως θα ονομαζόταν σήμερα το ελάχιστο άτμητο τμήμα της ύλης. Επίσης, λόγω του διαφορετικού σχήματος που έχουν τα άτομα κάθε υλικού, σύμφωνα με τον Δημόκριτο, έχουν τα υλικά και διαφορετικές ιδιότητες. Έτσι, τα άτομα των υγρών είναι σφαιρικά, γι' αυτό τα υγρά απλώνονται στις επιφάνειες, ενώ τα άτομα των στερεών έχουν ακανόνιστο σχήμα κι έτσι το στερεό σώμα διατηρεί τη μορφή του.
Ο Δημόκριτος εφάρμοζε την ατομική θεωρία του για κοσμολογικές εξηγήσεις του σύμπαντος: Το σύμπαν (κόσμος) δεν ήταν δημιούργημα, ούτε έχει κατάληξη! Στο εσωτερικό του υπάρχουν όμως άπειροι «κόσμοι», οι οποίοι γεννιούνται και πεθαίνουν. Γι' αυτό οι «κόσμοι» του σύμπαντος: έχουν διαφορετική ηλικία. Με αυτές τις απόψεις ξέφευγε ο Δημόκριτος από την ανάγκη ύπαρξης θεών και καθιέρωνε την ύλη ως θεμέλιο της ύπαρξης και λειτουργίας του σύμπαντος.
Εκτιμάται ότι ο Δημόκριτος συνέγραψε πολλές δεκάδες πραγματείες, οι οποίες καταστράφηκαν κυρίως κατά τις συστηματικές πυρπολύσεις των βιβλιοθηκών από τον 4ο αιώνα μ.Χ. και έπειτα. Σε έργα μεταγενέστερων συγγραφέων έχουν διασωθεί μόνο οι τίτλοι 70 από τις πραγματείες του, καθώς και σύντομες αναφορές στο περιεχόμενό τους.

Read more...

Charles Augustin de Coulomb (1736-1806)

Γεννήθηκε στις 14 Ιουνίου 1736 στο Angouleme. Στο Παρίσι επισκέφτηκε το College Mazarin, όπου είχε μια καλή κλασική εκπαίδευση στις γλώσσες και στις φυσικές επιστήμες. Σπούδασε Μαθηματικά και Φυσική στην Ecole du Genie και απεφοίτησε στα τέλη του 1761. Ως λοχαγός-μηχανικός διηύθυνε στη Μαρτινίκα για 9 χρόνια τα οχυρωματικά έργα.
Το έτος 1779 δημοσίευσε ο Coulomb εργασία με τίτλο «Theorie des machines simples», μία ανάλυση για την τριβή στη λειτουργία των μηχανών. Δημοσίευσε επίσης εργασίες για θέματα δομοστατικής, για τη ροπή αδρανείας και την αντοχή υλικών, κατασκεύασε μία ναυτική πυξίδα κ.ά. Οι κυριότερες επιστημονικές εργασίες του αφορούσαν όμως τον Ηλεκτρισμό και το Μαγνητισμό. Ανακάλυψε τους θεμελιώδεις νόμους της Ηλεκτροστατικής και Μαγνητοστατικής (1785). Κατασκεύασε ένα συστροφικό ζυγό για τη μέτρηση των ασθενών δυνάμεων μεταξύ μικρών ηλεκτρικών φορτίων και μεταξύ μαγνητών. Αυτά τα αποτελέσματα τον οδήγησαν στη διατύπωση του νόμου για τη δύναμη μεταξύ φορτίων με το αντίστροφο τετράγωνο της αποστάσεως, ο οποίος αργότερα πέρασε στα βιβλία της Φυσικής ως «νόμος του Coulomb».
Οι εργασίες του στον Ηλεκτρισμό και Μαγνητισμό του απέφεραν αναγνώριση στο στρατό και την προώθησή του στην Ακαδημία Επιστημών. Δημοσίευσε επίσης (1801) εργασίες για τις εσωτερικές τριβές των ρευστών και συμμετείχε ενεργά στον προβληματισμό για ένα σύστημα μέτρων και σταθμών γενικής ισχύος. Το 1802 του ανέθεσε ο Ναπολέων Βοναπάρτης την εποπτεία στο νεοδημιουργούμενο σχολικό και πανεπιστημιακό σύστημα της Γαλλίας. Προς τιμήν του δόθηκε περίπου 80 χρόνια αργότερα το όνομά του στη μονάδα τού ηλεκτρικού φορτίου (κουλόμπ, C). Πέθανε στις 23 Αυγούστου 1806 στο Παρίσι.

Read more...

Samuel Finley Breese Morse (1791 - 1872)

Γεννήθηκε στο Τσαρλστάουν 27 Απριλίου 1791 και πέθανε τη Νέα Υόρκη 2 Απριλίου 1872, ήταν γιος ιερωμένου. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στο Yale College έδειξε ο Μορς ενδιαφέρον για την τότε νέα τεχνολογία των ηλεκτρικών εφαρμογών. Είχε όμως ιδιαίτερες επιδόσεις στο σχέδιο και τη ζωγραφική, ιδιαίτερα στις μινιατούρες. Μετά το Κολέγιο επιδόθηκε επαγγελματικά στη ζωγραφική και κάποιο διάστημα σπούδασε συμπληρωματικά στο Λονδίνο. Από το 1825 που εγκαταστάθηκε ο Μορς στη Νέα Υόρκη, έγινε επιφανής ζωγράφος της πόλης. Κάποιες χρονιές προσπάθησε να γίνει δήμαρχος της Νέα Υόρκης και βουλευτής της πολιτείας, χωρίς επιτυχία όμως.
Το 1832 επέστρεφε ο Μορς από καλλιτεχνική περιοδεία στην Ευρώπη, όταν στο πλοίο άκουσε συζητήσεις για την ανακάλυψη του ηλεκτρομαγνήτη και για πιθανές τεχνικές εφαρμογές του στην τηλεγραφία. Λόγω της ερασιτεχνικής σχέσης του με το αντικείμενο, υπέθεσε ο ζωγράφος ότι η ιδέα του τηλεγράφου ήταν νέα και, μόλις επέστρεψε στη Νέα Υόρκη, επιδόθηκε σε προσπάθειες για κατασκευή ενός συστήματος ηλεκτρομαγνητικής τηλεμετάδοσης σημάτων. Το 1835 είχε ολοκληρώσει την κατασκευή ενός μοντέλου τηλεγράφου στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, όπου δίδασκε καλλιτεχνικά θέματα. Επειδή ο Μορς δεν διέθετε επαρκή οικονομικά μέσα, χρησιμοποίησε στην κατασκευή ένα παλιό ρολόι και άλλα, φαινομενικά άχρηστα υλικά.
Το 1837 και με τη βοήθεια 2 συνεργατών, πήρε ο Μορς δίπλωμα ετρεσιτεχνίας για τον τηλέγραφό του, ο οποίος δεν μετέδιδε τίποτα παραπάνω από τελείες και παύλες, ένα αλφάβητο που επινόησε ο εφευρέτης ειδικά γι' αυτό το σκοπό. Αυτό ήταν και το πλεονέκτημά του, γιατί άλλοι κατασκευαστές τηλεγράφων στην Αμερική και στην Ευρώπη προσπαθούσαν να μεταδώσουν απευθείας χαρακτήρες του αλφαβήτου. Το 1838 παρουσίασε ο Μορς δημόσια τη συσκευή του, η οποία με κατάλληλο χειρισμό ήταν σε θέση να μεταδώσει μέχρι 10 λέξεις το λεπτό. Τα επόμενα χρόνια παρουσίασε τη συσκευή του σε πολλά σημαντικά πρόσωπα, με στόχο να πετύχει παραγωγή σε μεγάλη κλίμακα. Συναντούσε όμως σκεπτικισμό, λόγω του νεωτερισμού της εφαρμογής.
Το 1843 πέτυχε ο Μορς, χωρίς βοήθεια άλλων προσώπων, να πάρει ανάθεση από το Κογκρέσο των ΗΠΑ για την κατασκευή τηλεγραφικής σύνδεσης μεταξύ Βαλτιμόρης και της πρωτεύουσας Ουάσιγκτον. Αυτή η εγκατάσταση ολοκληρώθηκε το 1844 και αποτελεί την πρώτη ενσύρματη τηλεγραφική σύνδεση δύο απομακρυσμένων πόλεων. Έκτοτε υπήρξε ραγδαία εξέλιξη και όλο περισσότερες πόλεις των ΗΠΑ συνδέθηκαν τηλεγραφικά μεταξύ τους, ενώ παράλληλα εγκαταστάθηκε τηλεγραφικό δίκτυο κατά μήκος των γραμμών του σιδηροδρόμου.
Ο Μορς ήταν ένας από τους εφευρέτες, οι οποίοι πλούτισαν με την επινόησή τους. Με τα χρήματα βοήθησε αναξιοπαθούντες συγγενείς και συμπολίτες, ιδιαίτερα δε καλλιτέχνες. Πέθανε σε ηλικία 81 ετών.

Read more...

Alessandro G. A. A. Volta

Ο Αλεσάντρο Βόλτα (Ιταλ.: Alessandro Giuseppe Antonio Anastasio Volta) (18 Φεβρουαρίου 1745 - 5 Μαρτίου 1827) ήταν Ιταλός φυσικός, ο οποίος έγινε κυρίως γνωστός για την ανακάλυψη της ηλεκτρικής μπαταρίας το 1800.
Γεννήθηκε και σπούδασε στο Κόμο (Ιταλ. Como) της Λομβαρδίας. Δε μίλησε μέχρι την ηλικία των τεσσάρων ετών, ενώ εξέφραζε διανοητικά προβλήματα. Από την ηλικία των επτά ετών όμως, ήταν στο επίπεδο των άλλων παιδιών και άρχισε σύντομα να τα προσπερνά. Οι γονείς του, ο Φίλιππο Βόλτα (Filippo Volta) και η Maria Maddalena Inzaghi, τον έστειλαν σε χριστιανικό σχολείο με σκοπό να γίνει δικηγόρος. Το 1774, έγινε καθηγητής της φυσικής στο γυμνάσιο του Κόμο. Το πάθος του ήταν πάντα η μελέτη της ηλεκτρικής ενέργειας και ενώ ακόμα όταν ήταν νέος σπουδαστής έγραψε και ένα ποίημα στα λατινικά σε αυτήν την συναρπαστική νέα ανακάλυψη. Το πρώτο επιστημονικό έγγραφό του, είχε τον τίτλο "De vi attractiva ignis electrici ac phaenomenis inde pendentibus".

Συμβολή στη Φυσική
Ο Βόλτα εισήγαγε τις έννοιες του δυναμικού (τάσης) και της ηλεκτρικής χωρητικότητας. Εφηύρε τη βολταïκή στήλη (ηλεκτρική μπαταρία), το ηλεκτρόμετρο και το ευδιόμετρο.

Read more...